AVALYMPICS VEROVERT MONT VENTOUX
 
De fiets verovert langzaam maar zeker Vlaanderen. Een fenomeen dat ook Avalympics vzw niet voorbij gaat. Het voorbije jaar is de G-wielerwerking van Avalympics vzw enorm gegroeid. Tweemaal per maand wordt van mei tot september op maandagavond op het circuit van Zolder gefietst, éénmaal per maand organiseren wij een toertocht voor personen met en zonder beperking, enzovoort. Net als elke rechtgeaarde wielertoerist, dromen ook onze jongeren en volwassenen met een beperking over de beklimming van de Mont Ventoux. Zelfs kiezen wij bewust voor de geleidelijke, kleinschalige weg ipv aan een massa evenement deel te nemen, waarbinnen onze G-wielrenners figuurlijk zouden verzuipen.
 
In begin van dit jaar kwamen we tijdens een checkuitreiking van Ronde Tafel Mol in contact met een medewerker van Nike. Hij vertelde over een project waarbij werknemers van Nike gestimuleerd worden om naar het werk en terug te fietsen. Als apotheose van dit project werd in september een beklimming van de Mont Ventoux voorzien.
 
Door de jaren heen hebben wij een goede samenwerking met Nike opgebouwd, dank zij de inclusieve vijfkamp die we jaarlijks op Nike organiseren. 2 of 3 Avalympicsatleten vormen een team met 1 of 2 Nike-werknemers. Samen nemen zij deel aan 5 atletiekproeven en 3 sfeervolle ploegen.
 
Vrij snel wordt onze interesse om mee de Mont Ventoux op te fietsen positief beantwoord.
Het team van 6 G-wielrenners en 6 fietsbegeleid(st)ers is heel snel gevonden. Nog nooit hebben onze fietsbegeleiders op een uitnodigende e-mail geantwoord.
 
De belangrijkste vraag bij iedereen is ‘kunnen ze dit wel aan of  kunnen we hen dit wel aan doen ?’. Een terechte vraag. Het antwoord ligt in de geschiedenis van Avalympics vzw‘, we nemen geen risico’s, maar leggen langzaam maar zeker grenzen. Of onze slogan ‘gewoon samen sporten’ volgend, we fietsen langzaam de berg op en genieten van elk moment. We stimuleren onze fietsers en laten hen ook naar hun lichaam luisteren. Honderd meter of 1000 meter omhoog, gewoon stimuleren en blijven stimuleren en lukt het niet, de fiets aan de kant zetten, een dikke knuffel voor de geleverde prestatie en de rest van de delegatie aanmoedigen.
 
Eind augustus tijdens de tijdrit van wtc Roland was al te merken dat onze G-wielrenners goed in hun vel zaten en klaar waren voor de opdracht.
 
Op donderdag 16 september 2010 vertrokken Patrick Timmers, Luc Hoefkens, Jef Haesen, Berny Vanderveken, Christophe Cavens en Rob Nicasi met hun begeleiders Gert Verbiest, Karel Vandeweyer, Willy Peeters, Bert Celen, Marc Sterckx en Wim Van de Waeter (onze fietsende verpleger), verpleegster Elisa Convalle, huisfotograaf Luc Slagmolen en fietsmecanicien Roel Torben-Nielsen van het de sociale werkplaats Fietsenatelier Mol, samen met 37 enthousiaste werknemers naar de Mont Ventoux.
 
Op vrijdag 17 september 2010 werd de beklimming vanuit Sault aangevat. De snelste tijd werd neergezet door Berny. In 2 uur 15 minuten overwon hij de Mont Ventoux. Daarna volgde het ene emo-moment na het andere, zowel voor de thuisblijvers die via sms’jes op de hoogte werden gehouden als op de berg. Tot ieders verbazing slaagden 5 Avalympicsrenners erin de Mont Ventoux volledig te bedwingen. Rob Nicasi haalde met zijn tribike of in onbeleefde termen zijn driewieler de top niet, maar wel zijn vooropgezet doel, met name Chalet Reynard. Kortom, een geweldige inspanning.
 
Op de top van de Mont Ventoux vloeiden de tranen. Een beetje van vermoeidheid, maar ook vooral van fierheid op de geleverde inspanning. De begeleiding stuurde het bericht door dat onze G-wielrenners op de Mont Ventoux wenend in elkaars armen vielen. Of gewoon samen sporten zonder medailles … het kan !
 
De Nike-werknemers hebben op donderdag al fietsend ons project mee gesteund. Ze waren onder de indruk van de sfeer voor de start, de inspanning tijdens het klimmen, de verbetenheid van onze G-wielrenners om hun doel te halen en de ontlading op de berg.
 
Op zaterdag slaagden zij erin 100 x de Mont Ventoux te beklimmen. De inspanning van onze Avalympicsfietsers bleef op zaterdag beperkt en dit is een zwaar understatement beperkt tot supporteren. Het ene moment hangend uit het busje, het andere moment plaats nemend op de klim, brulden ze de Nike-mensen en onze begeleiders naar boven.
 
Of zoals Gert, één van de begeleiders, achteraf zei ‘je hoorde ze al van ver staan en supporteren en eerlijk, dat geeft je vleugels’.
 
Graag wat ruimte voor het ooggetuigenverslag Rob en Jef.
 
Mont Ventoux 2010
By Rob Nicasi
Donderdag 16 juni.
Na een lange bus rit van veertien uur zijn we eindelijk gearriveerd in Bedoin, Ik stap uit de bus en zie zo waar de Ventoux ligt. De haren op men armen staan al recht als ik er naar kijk, Om 20 u gaan we aan tafel. We krijgen zo waar Belgisch stoverij voorgeschoteld in Frankrijk. Na deze overheerlijke maaltijd is iedereen moe maar voldaan. Ik ga nog snel douchen en genieten van een goede nachtrust zo dat ik morgen fit ben als we de Mont Ventoux gaan beklimmen.
 
Vrijdag 17 juni
Jef en ik worden gewekt door Marc. Na een verkwikkende douche, tijd voor een stevig ontbijt. Ik stort me op de confituur zo dat ik zeker genoeg suikers  eet voor ik aan het avontuur begin. Na het ontbijt trekken we onze wielertenue die we van Nike kregen aan en maken we onze rugzak. Omstreeks 9u30 vertrekken we met de bus richting Sault. Van daar gaan we de Mont Ventoux beklimmen. Om 11u is het zo ver. Er op of er onder maar liefst er op. Ik word in mijn klim vergezeld door Gert. De eerste twee kilometer moeten we al afdalen en dan begint het echte werk. Heel mijn lichaam doet pijn, maar ik geef niet op ! Gert pept me op. Ik word zo waar vergezeld door de dames van Nike. Onderweg staat Elisa langs de weg me toe te juichen. Je waant je zo waar in de Ronde van Frankrijk. De eerste vijf kilometer moet ik mijn ritme zoeken. Het is lastig. Eens mijn ritme gevonden ga ik vlot vooruit en geniet ik zelfs van de prachtige omgeving. Bij een view point stoppen we even. Een prachtig uitzicht! Mijn goesting en motivatie groeit. De laatste kilometers naderen, ik begin zelfs naar boven te zweven. Nog een bocht en ja, daar staan mijn ploegmaten en de mensen van Nike. Ik heb het gehaald!!!!
Jef vliegt in men armen is geëmotioneerd maar hij is niet alleen! Ik heb er nog steeds geen woorden voor, Fantastisch! Nadien gaan de overwinning vieren in Chalet Reynard we krijgen lasagne voorgeschoteld. Man, dat smaakte. Iedereen is boven geraakt! We eten, drinken, zingen en springen! Het is genieten. Na deze overheerlijke maaltijd keren we terug naar  het hotel.
Ik sta zo waar te zingen onder de douche en kan het nog altijd niet geloven! De douche doet me deugd. Om 19u30 gaan we aan tafel voor het avond eten, Ik zie alleen maar blije gezichten. Super! Het avond eten is weer genieten van voorgerecht tot dessert. Na het avond eten praten we nog wat na over deze fantastische dag! Nadien kruipen we onder de wol, Ik barst nog van energie en praat met Jef nog wat na over deze prachtige ervaring.
 
Zaterdag 18 juni
Zaterdag is het genieten van zonsopgang tot zonsondergang! We gaan de wielrenners van Nike aanmoedigen, Zij rijden vandaag ook de Mont Ventoux op. Jef is gepromoveerd tot masseur en geeft de voorbijkomende Ventouristen een massage. Marc moet er ook aan geloven. Ook de mensen van Nike leveren een prachtige prestatie. Tijd om te vieren, we passeren de markt en ik zie mijn trainers op het terras zitten en zet me erbij. Ze hebben zo waar Leffe en andere Belgische bieren in Frankrijk. Nadien keren we te voet terug naar het hotel een leuke wandeling. Aangekomen in het hotel, genieten we buiten nog even van het prachtige weer. Alsof de beklimming en de prachtige Nike outfit nog niet voldoende was, krijg ik van Sylvain een bolletjes trui overhandigt. Ik ben sprakeloos en waan me zo waar Richard Virenque. Prachtig!
Om 20u gaan we aan tafel voor ons laatste avondmaal in Bedoin, Je waant je zo waar terug in België. Aspergesoep, aardappelgratin met varkenshaasje, het vlees smelt zo waar op mijn tong. Ik was even van de wereld, Jef staat recht hij geeft zo waar een speech om iedereen te bedanken. Patrick barst in tranen uit. Jef zijn speech was dan ook prachtig! Ik ben er ook van aangedaan. Na drie prachtige dagen vertrekken we zondag met de bus terug richting België.

Aux Revoir Bedoin!
 
Op de terugweg roept Rob in de bus naar Jef. Jef, mag ik deze nacht als ik thuis in bed ligt naar jou telefoneren. Natuurlijk Robke, roept Jef terug, waarom ? Jef, joeng, ik kan niet slapen zonder jouw gesnurk.
 

Ooggetuigenverslag Jef Haesen
 
Dag 1
Om  04.30 staat Theo met het busje voor men deur. Ik doe de deur open en met een stevige ‘Goedemorgen’ is iedereen wakker. Ssst zei Theo, er slapen nog mensen. Alles ingeladen en richting Nike. Daar aangekomen stond de bus ons op te wachten om te vertrekken naar Frankrijk. Aan de voet van de Mont Ventoux aangekomen worden we verwelkomd door Elisa. We eten lekker en kruipen vroeg ons bedje in.
 
Dag 2
Vroeg opgestaan, een warme douche en daarna een stevig ontbijt genomen. We krijgen een mooie koersuitrusting van Nike om naar boven te fietsen. Met de bus vertrekken we naar Bedoin. Vandaar beginnen we met de fiets te klimmen, het was zwaar, kei zwaar. Maar ongelofelijk leuk, iedereen is boven geraakt. Dat was ons doel dat we wilde bereiken en het is ons gelukt. In chalet Reynard eten we een lekkere pasta. Onze fietsen gaan terug in de camionet en we reden terug naar het hotel. We genieten na van onze prestatiege, maar gaan toch vroeg slapen.
 
Dag 3
Goed geslapen, goed gedouchet, goed ontbeten en met het bus naar Bedoin en Sault. Wij zorgen voor de bevoorrading van Nike-begeleiders. Hun doel is 100 keer de Mont Ventoux op te rijden langs de 3 kanten.
’s Avonds komt Elisa naar mij en ze vraagt of ik een speech wil geven voor onze begeleiders en de mensen van Nike. Natuurlijk doe ik dat. We staann recht met de atleten en ik bedank iedereen te bedanken in naam van de atleten. Het was een ontroerend moment, iedereen had het moeilijk. Nadien kwam de grootste verrassing, de fietsers van Nike en onze begeleiders waren er in geslaagd om 100 keer de ventoux op te rijden samen met onze ritten erbij is het 106 keer  dus missie geslaagd. Tot slot, een fris pintje gedronken en vroeg gaan slape, want we vertrekken morgen vroeg naar huis.
 
Wat ik nog wil zeggen is
GO CHAMPIONS